روزهای دوری

وقتی  صبح از خونه میای بیرون.توی خیابون راه میری این همه آدم و می بینی،همه دنبال کاراشون به قولی ، دنبال یه لقمه نونن. تو هم از صبح که از خونه میزنی بیرون کلی کار داری انجام بدی خواه ناخواه توهم باید همرنگ جماعت شی و توی این خیابونای شلوغ پلوغ توی ترافیک بریو دنبال کارت باشی، اونقدر خسته میشی که فقط میخوای زودی ساعت بگذر غروب بشه بری خونه.

دمه غروبم هر کسی بعد کلی بدو بدو کردن و انجام کارهای مختلف باید، بدبدو کنه که به ماشین برسه تو ترافیک نمونه بعد از کلی خستگی و تو ترافیک موندن به خونش برسه بعدشم یه زره استراحت میکنه شام خورده یا نخورده میخوابه و دوباره فردا صبح روز از نو روزی از نو.

اما وقتی یه حس خوب، یه امیدی توی زندگیت باشه اصلا این همه خستگی و نمیفهمی، کلی واسه آیندت برنامه میریزی..

من هم خیلی حس خوبی و دارم که خدا این امیدو تو زندگیم قرار داد یه هدیه الهی و واسم فرستاد .از خدا ممنونم که حسن و بهم داد. کسی که میتونم بهش تکیه کنم و کلی با حمایتاش پیشرفت کنم. 

از خدا میخوام این روزای دوری ،که خیلی گذروندنش سخته ،زودتر تموم بشه

اولین شعری که تو عمرم گفتم(البته اگه بشه اسمش رو شعر گذاشت) برای حسن بود.

دوست دارم مرا همچون کودکی خردسال در آغوش گیری

                               آنگاه ،من کودکی شوم شاد،رها از غمها

                                                  گویی کبوتری آزاد در آسمانم

                                                                  جدا از هیاهوی دنیا

                                 آنگاه در آغوشت گویم : نازنینم دوستت دارم

( ٢١ مهر٨٨ )